ตอนที่ 351 : อย่าท้อใจ ... ที่จะเริ่มต้นใหม่

ก่อนอื่น ...

ขอต้อนรับทุกๆ ท่าน ... สู่ IE Story ปีที่ 5

ก็หวังว่า ทุกๆ ท่าน คงจะไม่ตกอกตกใจอะไรมากนัก

แบบว่า ... เป็น IE Story ปีที่ 4 อยู่ดีๆ

วันนึง ... ข้าพเจ้าก็ก็เลิกเขียนเสียดื้อๆ

แล้วอยู่มา อีกวันนึง .... ก็ย้ายมาเปิด season ใหม่

ก็ ... ไม่มีอะไรจะแก้ตัวมากมาย เนอะ

อ่านๆ ไปก็ละกัน

ประมาณว่า ... ขอสัญญาเล็กๆ ว่า

จะพยายาม กัดฟันเขียนต่อไปให้ครบ 1,000 ตอน ให้ได้

ขอกำลังใจ นิสสส์นึง นะ นะ นะ ....ตามธรรมเนียมการเขียน IE Story ...

ก็จะเริ่มต้นด้วย

ดินฟ้าอากาศ ... อะไรประมาณ นั้น

ก็เริ่มเลย ละกัน ...

.....

..

.

วันนี้ แสงแดดเจิดจ้า .... อารมณ์แจ่มใส

อากาศร้อน ฟ้าใส ... ใบไม้ร่วง

เสาโทรฯ ยืนเด่นเป็นสง่า ท้าลมร้อน

แต่ ณ ปี 2554 นี้

ทุกสิ่งทุกอย่าง รอบกายเรา เปลี่ยนแปลงได้ฉับพลัน

อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้เสมอ

ฝนอาจจะตก ลมหนาวอาจจะพัดกระหน่ำก็ได้

มีแผ่นดินไหวเล็กๆ น้ำท่วมหน่อยๆ

เป็นไปได้ทั้งน้านนนน ....

เช่น ที่หน้าบ้านเรา ... ภาค IE สุดที่รัก

แต่ก่อนแต่ไร ... ก็เขียวขจี

ร่มเย็นถึงขั้วปอด ขั้วหัวใจ

แต่ ณ วันนี้ ...

บรรยากาศหน้าตึก IE ก็ อินเทรนสุดๆ

วันแรก ที่ข้าพเจ้าพบเห็นเหตุการณ์นี้ ...

นึกว่า ... สึนามิเข้าลาดกระบัง

ความจริง ... ต้นไม้ที่รักต้นนี้

ก็อยู่กับพวกเราชาว IE มาสิบกว่าปีแล้ว ...

ตั้งแต่ปีแรกๆ ของการก่อตั้งภาค ก็ว่าได้

แต่ในที่สุด ... ความแก่ชราก็มาเยือน ...

โดนหนอนเจาะกินพรุนไปหมดแล้ว ...

แบบว่า ค่อยๆ ตายไปทีละส่วน

มีการผุพัง และหักตกลงมาตลอดเวลา ....

ซึ่งอาจก่ออันตราย ต่อชาว IE ทั้งหลาย

ที่ชอบมานั่งมึนๆ กันแถวนี้

ลองดูความเสียหาย ที่เกิดกับเก้าอี้เหล็ก ...

แค่คิดก็เสียวแล้ว

หากตกใส่หัวใคร หรือ

ตกใส่รถ Honda CRV ของใคร

เสียววุ๊ยยยดังนั้น

เมื่อ ถึงเวลาที่เหมาะสม ...

ก็ต้องทำใจ ... รับความเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้

หากจะถามข้าพเจ้าว่า ... เสียใจไหม?

มันก็คงจะ เกินคำบรรยายใดๆ ...

แต่ก็คงจะไม่ท้อใจ ... หากจะเริ่มต้นปลูกต้นใหม่ อีกสักครั้ง

ด้วยประการทั้งปวง

ด้วยบรรยากาศเช่นนี้ ก็เลยทำให้ข้าพเจ้า

เกิดความรู้สึก เหงาใจยิ่งนัก

และยิ่งได้มาเห็นซากกองไฟ ใต้ซุ้มตะวันฉาย ...

น้ำตาก็พาลจะไหลริน ออกมาเล็กน้อย

ณ ที่แห่งนี้ ... ที่ประกอบอาหารของพวกเราชาว IE

แบบว่า ... ชาวโลกที่เจริญแล้ว

ก็มักจะไปกินหมูกระทะ หม้อไฟ จิ้มจุ่ม เนื้อย่างบาร์บีคิวเกาหลี

แต่สำหรับพวกเราชาว IE นั้น ...

ณ ปี พ.ศ. 2554 .... ยังคงมีความเจริญเทียบเท่าคนป่า ยุคหินเก่า

ดังนั้น ... วันไหนหิวๆ โหยๆ

ก็จะมีการรวบรวมเงิน ไปหาซื้อหมูจากตลาดนัด

เอามาย่างกินกัน

ตะแกรงย่างหมู ... ก็ใช้ตะแกรงฝาท่อน้ำทิ้ง นั่นแหละ

ใครไม่เคยกิน อาหารชุดนี้ ... ถือว่า ตกเทรน

ณ วันนี้ ... บรรยากาศเงียบเหงา

เพราะ โรงเรียนปิดเทอมแล้ว

โต๊ะปิงปองที่แก่ชรา ... ก็ได้หยุดพักช่วงปิดเทอม เช่นกันบรรยากาศที่ภาคเรา .. ก็หงอยๆ เหี่ยวๆใครคิดถึงอาจารย์ท่านใด ...

ก็เข้าไปดู ใน website ของภาค ... ก็พอจะแก้เหงาได้บ้าง

หน้าตา digital สุดชีวิต

หน้าใสๆ หน้าเด้งๆ กันทุกคนเลย ....ข่าวแนวผัวๆ เมียๆ ลูกๆ ล่าสุดของภาคเรา ... ก็คือ

เจ๊ตั๊กแตน ... ธุรการภาค

ที่มีข่าวลือว่า .... อ้วนขึ้นๆๆๆๆๆ แทบทุกวันนั้น

ความจริง ... she กำลังตั้งครรภ์

กำลังจะถึงกำหนดคลอดในเดือนพฤษภาคม นี้แล้ว ...

ก็ขออวยพรให้สุขภาพแข็งแรง ทั้งแม่ทั้งลูก เลยเนาะส่วนข่าวแนววิชาการล่าสุด ... ก็คือ

อาจารย์คนล่าสุด ... ที่เพิ่งจะกลับมา

ก็คือ ... พี่ต้อม หรือ อ.พลชัย

พี่ต้อม ... มาสอนที่ภาคเรา ตั้งแต่ IE รุ่นแรก

แล้วก็สอนไปเรื่อยๆ จนถึงปีที่ 7-8

ก็ไปเรียนปริญญาเอก ต่อ ....

ตอนนี้ ... ก็กลับมาแล้ว

ใครเป็นสาวก หรือ แฟนคลับเก่าๆ ของพี่ต้อม

ก็แวะมาเยี่ยมเยียนได้ นะ ... วันนี้ ... ข้าพเจ้าตั้งใจจะเข้ามาจัดห้องทำงาน ให้เรียบร้อย

เพราะ สภาพตลอดปีที่ผ่านมา ...

ห้องนี้ ก็ถูกใช้รับแขก มามากมายหลายแสนคน

ปีแล้วปีเล่า ... รุ่นแล้วรุ่นเล่า

ก็มามั่วสุมกัน ณ ห้องนี้ ตลอดมาแต่ ณ วันนี้ .... เหงาจับใจ

ทุกร่องรอย ... ทุกเศษซากหมอนเน่าๆ ผ้าห่มหืนๆ

ล้วนมีกลิ่น และความทรงจำดีๆ แฝงไว้เสมอ

ดูแล้วเหงาใจ .... เลยยังไม่มีอารมณ์จะจัดห้องแม้ว่า ข้าพเจ้าจะผ่านประสบการณ์ ณ ช่วงเวลานี้
มา 10 ปีเต็มๆ แล้ว

แต่ ณ ปีที่ 11 ... ของการจบการศึกษา

ของชาว IE รุ่นที่ 11

ก็ยังทำให้ข้าพเจ้า เงียบเหงาใจ ได้เหมือนกับปีอื่นๆ ...

ความรู้สึก .. ก็เหมือนว่า

จะเพิ่งจะได้เจอหน้าอีเด็กพวกนี้ อยู่แป๊บๆ

แต่หากคิดดูดีๆ .... ณ วันแรก ที่ได้เจอกัน

ก็ ในเดือนมิถุนายน ปี 2550 โน่นแน่ะ ...

แต่กาลเวลา ... ก็ผ่านไปได้รวดเร็วเหมือนฝันจริงๆ

ความสุข ... ความทุกข์
ความสนุก .... ความลำบากความสำเร็จ ... ความพลัดพราก

เกิดขึ้น ตามวิถีแห่งความเปลี่ยนแปลง ... ของมันIE Story ณ ตอนนี้

คงจะยังไม่มีเรื่องราว อะไรมากนัก ...

นอกจากจะขอเป็นกำลังใจ

ให้กับ ว่าที่บัณฑิต IE รุ่นที่ 11 ทุกท่าน

ขอให้โชคดี ... ในอนาคต

ขอให้พบสิ่งที่ดีงาม ในชีวิต

และ .... ขอให้ได้งานดีๆ ....ใครยังหางานไม่ได้ ... ก็อย่าเพิ่งท้อใจ

งานที่ดี มีอยู่เสมอ .... สำหรับคนที่พยายามฝ่าฟันอย่าเพิ่งเบื่อ อย่าเพิ่งท้อกับชีวิต ...

เพราะ ชีวิตยังอีกยาวไกล

และยังต้องเดินทาง .... ไปพบเจอสิ่งใหม่ๆ เสมอความเปลี่ยนแปลง ...

จากชีวิตเด็กนักศึกษา ... ไปสู่ชีวิตผู้ใหญ่วัยทำงาน

อาจจะทำให้เราหวั่นใจบ้างแต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาๆ เรื่องหนึ่ง ...

เราคนทุกคน ต้องพบเจอ

และต้องผ่านมันไปให้ได้ ....ก็

อย่าท้อใจ ... ที่จะต้องเริ่มต้นใหม่ ก็แล้วกัน นะ ...

และ ก็ขอเป็นกำลังใจ ให้พวกเราทุกคน

ทั้งคนที่จบใหม่ๆ ... ไฟแรงๆ

รวมทั้ง ... คนที่กำลังทำงานอยู่ และ กำลังเริ่มเบื่อหน่าย

ขอให้สู้ๆ ทุกคน ... นะครับ

หากเหนื่อยนัก ... ก็พักสักหน่อย

แล้วก็ลุกมาสู้ต่อ ...

อย่าท้อใจ ... ที่จะเริ่มต้นใหม่ ... นะ นะ นะ

..............................